Það er skrýtið þegar maður veit eiginlega ekki sjálfur hvað maður er almennt að hugsa eða hvernig manni almennt líður. En líður manni ekki samt sirka bát þannig þegar einmitt veröldin er bara í norminu, ekkert merkilegt eða dramatískt að gerast og allt bara sirka eins og það á að vera. Kann maður bara nokkuð annað en að vera um borð í bátnum þegar hann ruggar og vaggar ? Ég held að við Íslendingar og þá sérstaklega konur séum doldið þannig . Við kunnum best við okkur þegar það er nóg um að vera, nú ef við erum ekki að díla við neitt í eigin lífi þá getum við líka vel tekið að okkur að díla við hluti vina okkar eða ættingja.