Kollsterinn & Felix Skafti

Í gærkvöldi sat ég ásamt tveimur af mínum yndislegu og góðhjörtuðu vinkonum mínum að "ræða málin" eins og ég kýs að kalla það. Þetta var svona hálfgert óvænt trúnókvöld og í alla staði mjög ánægjulegt að geta átt svona skemmtileg samtöl við vini sína.
Flest af því sem við ræddum var á frekar persónulegum nótum og barasta gott mál að geta tjáð sig frjáls við vini sína.
Ég er algjörlega að komast að því undanfarið árið hversu gott það er að geta tjáð sig algjörlega óhrædd við að það sem ég segi komi neinum í uppnám . Eða að ég komi illa út við að segja þetta og hitt um sjálfa mig . Ég veit bara í hjarta mínu að þessar stelpur elska mig sem vinkonu sína og ég elska þær sem mínar og þarafleiðandi erum við bara ekkert í því að dæma hvor aðra.
Svo fór ein af tveimur vinkonum og ég sat eftir með hinni að halda áfram að ræða málin þó svo að ég ætlaði auðvita að vera löngu farin að sofa. Við vorum eiginlega bara í svona gamaldags "trúnó" myndi ég segja og það er svo gott að losa af og til um.
Ég er að upplifa svo margar tilfinningar og svo margt búið að vera að þvælast um inn í mér og út úr mér reyndar líka undanfarna tvo mánuði eða svo og það er svo gott að heyra sig segja suma hluti bara upphátt.
Alveg merkilegt hvað hausinn á manni tekst stundum að sannfæra mann um allt annað en eigið ágæti jafnvel þó að innst inni viti maður alveg hvers virði maður er í raun og veru.
Af hverju ætli það sé að maður sitji stundum algerlega fastur í ákveðnum tilfinningum (sama hvort það er sorg-söknuður-reiði eða hvað sem er í rauninni) þó maður viti að sú tilfinning er ekki nauðsynleg á neinn hátt og hjálpar manni barasta samasem ekkert í að komast áfram í með það sem maður vill komast yfir.
Ég veit bara að það eru ákveðnir hlutir til dæmis í mínu lífi og í kringum mig sem eru að trufla mig þessa dagana, þeir hafa ekki truflað mig lengi lengi en eru allt í einu að gera það núna eftir að tveir slíkir hlutir komu upp bara núna í vikunni. Og í stað þess að hugsa "hey, eflaust hefur þetta komið upp áður en ég bara ekki vitað af því og þarafleiðandi ekki látið það trufla líf mitt" þá er ég föst í að "skilja ekki" af hverju þetta gerist og af hverju fólk les ekki bara hugsanir mínar og hættir að gera hluti sem særa mig (samt er fólk EKKI að gera neitt til að særa mig, ég gef bara ekki nógu skír skilaboð)
Undarlegt líka þegar maður stendur sig að því að rökræða við sjálfan sig (ég geri það oft) um eitthvað sem er í rauninni alveg borðliggjandi.
Ég myndi aldrei reyna að sannfæra neina vinkonu mína um eitthvað sem ég VISSI að myndi aldrei gera þær hamingjusamar ..en ég reyni það á sjálfa mig.
Svo þegar maður er að veltast í þessu öllu saman í hausnum á sér þá í leiðinni tekst manni að hlægja að því að maður sé að flækja hlutina og vera dramatískur, ég er svo mikil steingeit og get þarafleiðandi ekki skilið af hverju ég horfi ekki á þetta allt saman eins og ég væri að horfa á bestu vinkonu mína því þá væri málið svo sjúklega einfalt.
Svona er þetta best fyrir hana og þarafleiðandi er ég glöð að hún er í þeirri stöðu sem hún er í dag. En ég er ekki besta vinkona mín svo ég sé þetta ekki alveg svona einfalt. Þó það væri óskandi.

Þetta blogg var í boði þeirri ótalmörgu stunda sem ég hef "rætt málin" við bæði sjálfa mig og aðra og haft gagn-gaman og lærdóm af.  Margar mínar vinkonur hlægja þegar ég byrja að "ræða málin" því ég get líka skipt um skoðun á meðan þær fara á klósettið að pissa. En eitt reyni ég þó að halda mig við og það er að vera trú sjálfri mér, þarafleiðandi skipti ég stundum um skoðun því ég næ að sannfæra sjálfa mig um annað en ég hélt að væri.

Flókið og undarlegt...en lífið er það líka ..og svo fallegt í leiðinni.

Takk fyrir að "ræða málin" með mér ;)

Kollsterinn....Spjallari