Kollsterinn & Felix Skafti

Ég kem eflaust til með að hljóma eins og gömul og lífsreynd kona en er í rauninni ekkert sérlega gömul, þó örlítið lífsreynd að ég tel.
Hef mikið verið að skoða hjónabönd - sambönd - vinasambönd og bara allar tegundir af böndum undanfarið, ekki að ástæðulausu því maður fer jú ekki bara allt í einu að hugsa um eitthvað. Það er nú vanalegast eitthvað sérstakt sem kemur boltanum til að rúlla og í mínu tilfelli var það samband stelpna sem ég þekki og elska ótrúlega mikið. Svo auðvita er ég mikið í kringum parafólk (við einhleypingarnir köllum ykkur hin oft parafólk á bakvið ykkur en það er yfirleitt eintóm öfund og biturð) það parafólk sem ég þekki er flestallt mjög hamingjusamt og eftir að skrifaði undir skilnaðarpappíra sjálf á þessu ári þá hef ég verið að skoða pör í kringum mig mikið. Sem betur fer á ég aðallega vini og fjölskyldumeðlimi sem eru í góðum samböndum því það er svo mikið fallegt hægt að læra af öðru fólki.
Ég hef í gegnum tíðina eiginlega verið með nett brenglaða mynd af allavega ástarsamböndum, ég hélt einhvernvegin að það væri alltaf þannig að einn aðilinn væri alltaf meira hrifin heldur en hinn og þannig væri bara gangur lífsins.
Ég er ekki að segja að þannig hafi það verið í mínu hjónabandi heldur sá ég hlutina þannig áður en ég var sjálf í löngu sambandi en hef lært svo margt síðan þá.
Ég kem aldrei til með að tala um minn skilnað hér á blogginu mínu enda finnst mér ekki endilega það koma netheimum við hvernig ég fór í gegnum minn skilnað.
Enda var ekki planið að tala um skilnaði heldur einmitt ástarsambönd, ég elska að horfa á fólk sem maður sér langar leiðir að er hamingjusamt saman ..ég þekki fullt af slíku fólki en er þó með nokkur mjög góð dæmi nálægt mér sem ég elska að umgangast. Það er fátt fallegra en að vera með manneskju sem fær til dæmis sms frá þeim sem viðkomandi er með ...jafnvel eftir margra ára samband og í sms-inu stendur "mig langar í þig" .
Kanski finnast einhverjum ég ekki vera manneskjan til að kenna fólki hvernig á að vera í sambandi sínu þar sem ég er fráskilin sjálf en lærum við ekki einmitt hvað hefði mátt betur fara þegar maður horfir tilbaka.
Ég veit til dæmis að það er alltof algengt að fólk horfi í erfiðu hlutina, það sem ekki gengur vel og maður hugsar alltof oft þegar maður er í sambandi hvað sé að og hvað væri auðveldara að vera einn með ...maður einblínir hrikalega mikið á neikvæðu hlutina þegar maður er með þeim sem maður elskar..þegar maður er í sambandi. En hvað gerir maður svo þegar maður er EKKI með viðkomandi lengur...fer maður þá að hugsa um þessa hluti sem voru svo erfiðir og er glaður að vera laus við þá...neeee...þá fer maður einmitt að hugsa um hlutina sem maður hefði átt að hugsa um á meðan þeir voru. Flestir ef ekki allir hugsa einmitt um allt þetta fallega, fallegu minningarnar...fallegu tímana saman og góða kynlífið og allt það ..einmitt þegar þetta er farið og búið.
Svona erum við mannfólkið öfugsnúið..veit að ég er það á svo margan hátt.
Svo er það með vinasamböndin ..ég er búin að sjá það með sjálfri mér að ástarsambönd ættu að taka sér vinasambönd til fyrirmyndar. Vinasambönd eru í flestum tilfellum (þó því miður ekki öllum) samband þar sem báðir einstaklingar leggja jafnt á lóðaskálarnar og allir gefa og allir þyggja. Ég hef alltaf vitað að vinasambönd þarf að rækta, það þarf að minna vini sína á að maður elskar þá..senda þeim sms þegar maður hugsar til þeirra og segja þeim ef einhver talaði fallega um þá. Þetta á auðvita að eiga við líka í ástarsambandi en gerir það alltof sjaldan. Því maður tekur makanum sínum of oft sem gefnum hlut.

Þetta er án efa persónulegasta bloggið mitt í langan tíma en ég varð að koma þessu frá mér því ég hef setið hér í kvöld að hugsa svo mikið um þessa hluti...og þar sem ég er einhleypingur í dag þá einbeiti ég mér að þeim samböndum sem ég er held ég bara ágæt í ...sambandi mínu við börnin mín ...sambandi mínu við fjölskylduna og svo síðasta  en engan vegin síst sambandi mínu við vini mína.

Ég hlakka til á komandi ári að sjá ástarsamband vina minna halda svona fallega áfram að þróast eins og það hefur gert þetta árið...því það að sjá fólkið sitt hamingjusamt (sem par eða einstaklinga sem eru eki hluti af pari) er það fallegasta sem ég get séð.

Kollsterinn...sérstaklega "djúp" í kvöld

Ég á rosalega erfitt með óvissu, stundum tel ég mér trú um að mér finnist betra að vita ekki eitthvað heldur en að vita neikvætt svar en það er samt ekki satt. Þessi ógeðslegi hnútur í maganum sem skapar spennu og kvíða og alskyns aðrar tilfinningar sem maður á til að telja sér trú um að séu fiðrildi eða annað slíkt fallegt heitir einfaldlega hjá mér í dag bara það sem það er ..Óvissa...og mér er illa við óvissu.
Þetta er ekki endilega umræðuefni jólanna en samt er það það hjá mér núna því þetta er efst í huga mér í kvöld meðan ég pikka þessi orð inn. Þetta er þó einungis komið til þar sem ég í dag tel mig vera algjörlega óvissu-lausa. Það er óvissulaus Jóladagur í dag og ég gleðst það mikið. Ég veit hvar ég stend gagnvart sjálfri mér og mínu fólki í dag. Í dag er ég sátt við mig og mitt fólk bara nákvæmlega eins og það er (auðvita er maður aldrei 100% sáttur við sjálfan sig en ég er vel yfir 70% og það telst nú nokkuð gott held ég)
Í dag er jóladagur og ég átti dásamlega dag með fallega syni mínum...hitti líka hin litlu uppáhaldsbörnin mín sem eru samt orðin svo stór..hitti stórfjölskylduna pabba megin og hitt stórfjölskylduna mömmu megin á morgun.
Að vera jólabarn er dásamlegt, ég vona að ég verði alltaf jólabarn...jólin mega aldrei koma og fara fyrir mér..það er alveg á tæru.
Í gær þegar ég rakst hér á nágrannann á leið minni út í bíl óskaði hann mér svo fallega gleðilegra hátíða og við höfum aldrei einu sinni sagt hæ..svona eru jólin :)
Væmið og aftur væmið en það er bara þannig.
En aftur að óvissunni sem var víst upprunalega ástæðan fyrir þessu bloggi ásamt því að ég ætlaði líka að láta ykkur vita að ég var að bæta inn myndum af okkur mægðinum hér á myndasíðuna.
Óvissa tel ég semsagt að sé alltaf skemmandi, allavega í mínu tilfelli..það fer mér sérlega illa að vera í óvissunni, ég skipti um skoðun oftar en ég skipti um bleyju á barninu mínu þegar óvissan á sér stað inn í mér..og ég næ ótrúlegt en satt að sannfæra sjálfa mig um fáránlegustu hluti þegar ég er í óvissu..ég gæti sannfært mig (og eflaust fleiri) um að það versta fyrir mig væri í rauninni það besta , en svo kanski þegar ég væri búin að svæfa soninn og vinkonan sæti frammi í stofu þá gæti ég verið búin að skipta um skoðun..og væri þá komin með fullkomin rök fyrir nýrri skoðun og nýju sjónarhorni á málinu.
Það erfiðasta í þessu öllu saman er að ég trúi því heitt og innilega í hvert skipti sem ég skipti um skoðun að sú skoðun sé hin eina sanna (orðið of flókið kanski?)
Svo það allra besta fyrir einfeldning eins og mig er að hafa allt upp á borðinu, koma hreint fram og segja það sem mér líður hverju sinni. Það hefur stundum verið gert grín að mér fyrir að vilja alltaf "ræða málin" , einu sinni átti ég meira að segja kærustu sem var ágætis penni...og hún var að skrifa bók á þeim tíma sem við voruma ð hittast...ég komst svo að því seinna meir að sú bók átti að heita "Ræðum málin" hahah...eða hvort þetta var stuttmynd eða örsaga..maniggi en point made samt :)
Nú eru engin mál sem þarf að ræða og ég sit hér sátt þrátt fyrir að flakkarinn minn hafi ákveðið að veikjast og vilji ekki tala við mig lengur....ég pikka þá bara inn blogg í staðinn og held kanski áfram líka að lesa í bókinni minni.

Svo svona til að klára væmnina þá vil ég þakka vinum mínum og vandamönnum fyrir að vera til í mínu lífi...mér er oft sagt að ég sé rosalega rík , að ég sé heppin með hvernig vini ég eigi...fólk jafnvel öfundar mig stundum og ég skil það vel. Mér finnst ég ríkasta og heppnasta kona í heimi og vona svo sannarlega að ég komi því til skila við fólkið mitt mjög reglulega !

Kollsterinn...Þakklát og óvissulaus

Þorlákur og ég finn hvernig hjartað fyllist jólaandanum. Ég verð þó að viðurkenna að ég fór örlítið út af sporinu á jólaleiðinni minni í dag og villtist stutta stund inn í dimma ganga alheimsvefsins þar sem alltaf má finna eitthvað til að gera mann ekki svo hressa...það er að segja ef maður leitar nógu lengi..sem er engan vegin sniðugt ! En þar sem það má klárlega líka nota vefinn til góða þá spjallaði ég við eina af dásamlegu vinkonum mínum á msn og sagði henni hvað var að fara í gegnum minn kjánahaus, og hún rétti við mig allsnögglega.