19.12.2011 20:31

Ég er búin að bíða eftir rétta tímanum til þess að hefja þessi skrif sem hér líta dagsins ljós. Búin að byrja þónokkrum sinnum en alltaf hætt við því tíminn var ekki réttur. Það þurfti að vera eitt lítið fallegt töfrum þrungið kvöld þar sem ég sæti eins og núna ein með sjálfri mér , róleg með kertaljósin kveikt svo ég gæti komið frá mér því sem mig langar að skrifa um þá bók sem er í algjöru uppáhaldi hjá mér þessi jólin.
Mjög ung byrjaði ég að lesa og strax á unglingsárunum fór ég að lesa meira heldur en bara unglingabækur. Fullorðin fannst mér ég svo verða orðin þegar ég fór að geta lesið bækur eftir stóru rithöfundana eins og hana Vigdísi mína Gríms. Og það sem ég kunni að meta þessa kláru konu. Hver hennar bók minnir mig á eitthvað fallegt / skemmtilegt / minnistætt í mínu lífi og ég kann svo vel að meta það.
Þegar ég heyrði af því vinnandi hjá fallega Forlaginu að Vigdís væri að koma með bók þetta árið þá fór ég næstum að grenja af gleði. Og ég ákvað þann daginn að hana ætlaði ég að geyma mér til aðfangadags. En ég bara gat það ekki, svo ég er búin að lesa hana fyrir þónokkru síðan en hef ekki gefið mér tíma til að skrifa um hana fyrr en nú.
Til þess að fara ekki með neitt rugl af því að hver upplifir bókina eflaust á sinn veg þá er hér brot um bókina áður en ég segi hvað mér finnst :)
Sögumaður hér er tólf ára gömul stúlka sem ber nafn Nínu Bjarkar Árnadóttur, uppáhaldsskáldkonu móður sinnar, og hún lýsir lífinu í þorpinu sínu sem umlukið myrkum múr hvílir undir þungri glerhvelfingu.
Í þessum lokaða heimi fer fram tilraun til að skapa fyrirmyndarsamfélag; þar leikur hver og einn sitt hlutverk undir ógnarstjórn þeirra sem valdið hafa.
En Nína litla á sér drauma og vonir, og knúin áfram af ljóðum nöfnu sinnar, einlægri forvitni og fegurðarþrá leitar hún frelsisins sem allir sakna.
Trúir þú á töfra? er saga sem gerist í náinni framtíð og leiðir lesendur inn í völundarhús gerræðis og grimmdar sem enginn skilur - en einnig til þeirrar tæru gleði yfir lífinu sem ilmur fortíðar og angan framtíðar færir.
Þetta verk Vigdísar Grímsdóttur er sannkallaður óður til skáldskaparins en afhjúpar jafnframt varnarleysi manneskjunnar í flókinni lífsbaráttu þar sem töfrarnir einir megna að lýsa henni veginn.
Þetta er einfaldlega mín uppáhaldsbók þessi jólin og ef ég verð heppin og jólasveinninn hefur heyrt bænir mínar þessi jólin þá fæ ég hljóðbókina í jólagjöf, því mig langar svo mikið að hlusta á bókina lesna. Ég er búin að lesa bókina sjálf og þykir vænt um Nínu en mig langar líka að njóta hennar í hlustun ef ég má orða það svo djúpt :)
Þetta er að mínu mati ein af Vigdísar allra allra bestu bókum, ef hún er ekki bara besta bókin hennar , svei mér þá ég held það bara.
Ég er nú talin frekar jarðbundin manneskja allajafna og hef ekki haft mikla trú á því sem ég ekki get séð...en ég get svo sannarlega trúað á þessa bók og töfrana sem henni fylgja.
Svo er forsíðan líka svo dásamlega fögur enda listaverk gert af rithöfundi.
Kollsterinn...Trúir á töfra.
Höf : Vigdísi Gríms
Útg : JPV
29.11.2011 22:02

Það er orðin langur tími síðan ég skellti mér síðast í að lesa unglingabók. En nú ákvað ég að velja eina unglingabók að lesa svona mér til skemmtunar. Það er nefnilega mjög fínt inn á milli að lesa barna og unglinabækur ..aðeins að hvíla hugann frá krimmum og fullorðinsefni.
Þessi bók fjallar um stelpu sem er í áttunda bekk í Hagaskóla, hún er gripin við að smygla dópi og þarf að flytjast með feðrum sínum og skipta um skóla. Í nýjum skóla verður hún þekkt sem "dópisti" eftir að frést hefur af raunum hennar í Hagaskóla og hún ákveður í rauninni að standa undir vandræðaunlingstitlinum til að eignast vini þar sem hún sér ekki fram á að fólk trúi því að hún sé í rauninni ótrúlega góð stelpa.
Það er erfitt að segja meira um innihald bókarinnar svona sögulega séð en þetta er án alls efa með skemmtilegri bókum sem ég hef lesið þetta árið. Ég var alveg jafn föst í þessari bók eins og ég var í góðri fullorðinsbók ekki alls fyrir löngu.
Það kom líka skemmtilega á óvart að sjá rithöfund skrifa um persónu sem á tvo foreldra og báðir eru þeir pabbar. Þetta er í fyrsta sinn sem ég les bók þar sem aðalpersónan á tvo feður og hún skrifar þetta alveg rosalega vel. ég er samkynhneigð sjálf en stóð mig samt að því að hugsa inn á milli "hver ætli mamma hennar sé þá..." nett kjánalegt en svona er maður samdauna með samfélaginu og því sem maður lærir að sé "rétt fjölskyldumunstur".
En alveg ótengt því þá finnst mér þetta reglulega vel skrifuð og skemmtileg unglingabók.
Einhverjir sem ég hef talað við finnst höfundurinn skrifa nett fullorðinslega svona miðað við að stelpan á að vera í áttunda bekk en ég er ekki sammála. Stelpan í bókinni er algjör proffi og ég held að hún gæti nefnilega vel verið svona vel að máli farin og með eins ríkan orðaforða og hún er með í bókinni.
Ég komst aftur á unglingsárin mín við að lesa bókina og finnst hún bera allt sem unglingabók þarf að bera...Ástarflækjur - Vináttubönd - Vináttumissir - Traust - Leyndarmál - Viðkvæmt samband við foreldra og þeirra afskipti af manni - Einkunnir - Útlit og allt þetta sem skipti mann svo miklu miklu máli.
Ég mæli klárlega með þessari bók í jólagjöfina til unglinga í ár..ég held þó aðallega í stelpupakka en alveg eflaust einstaka strákar sem hefðu gaman af henni líka.
Svo er kápan og titillinn líka algjör snilld.
Kollsterinn...fann unglinginn í sér við lesturinn
Höf : Arndís Þórarinsdóttir
Útg : Mál & Menning